sábado, 24 de xuño de 2017

Feliz verán!!

Finalizamos este curso coa publicación desta película creada e protagonizado por Antón, Celia, Sabela e Daniel.
De seguro que vos gustará.
Felices vacacións a todos e a todas.
Ata o próximo curso.


mércores, 21 de xuño de 2017

Xornada de convivencia co CEIP Escultor Acuña

Hoxe achegáronse en barco os compañeiros de 3º ciclo do CEIP Escultor Acuña cos que mantivemos un intercambio de cartas durante o curso.
Fumos ata a praia de Rodeira, onde compartimos xogos, charla, experiencias, baño...
En fin, pasámolo ben e desexamos poder continuar con esta actividade o curso próximo.
E vós, que pensades?





mércores, 14 de xuño de 2017

Relación epistolar

Durante este curso, e como actividade promovida desde o ENLD para o uso e promoción da lingua galega, o alumnado de 5º e 6º mantivo unha comunicación mediante carta co alumnado dos mesmos cursos do CEIP Escultor Acuña, de Vigo.
Hoxe quedamos moi contentos porque recibimos a segunda tanda de cartas, en resposta ás enviadas anteriormente por nós.
Que tal vos resultou esta experiencia?


E para o día 21, mércores, SORPRESA: Poderedes coñecer en persoa aos vosos amigos e amigas, pois ese día veñen facernos unha visita!!!

mércores, 31 de maio de 2017

V Certame de Relatos Curtos

Os relatos de Aroa, Mauro e Eloy foron seleccionados polo xurado como finalistas no V Certame de Relatos Curtos, organizado pola FANPA. Xunto con eles tres, tamén resultou finalista Eva Abal, de 6º curso.
Dos 804 obras presentadas, 495 pertencían á categoría de Primaria.



Estes son os seus relatos:


ELA
Aroa Casás


Esa noite a lúa recordaba un diamante nun océano de luces. Ela estaba tan fermosa coma sempre. Vivía na casa do lado, eu coñecíaa desde os tres anos pero nunca cansei de ver o seu sorriso. E pode que aquela fose a última vez. Levaba tempo planeando marchar da cidade, pero non estaba de todo convencido. Funme deitar. Estaba canso, pode que ata extenuado. Por iso non me din conta cando ela foi a ventá para ver coma eu me ía. O corazón latíame con moita intensidade pola mañá, hoxe era o día. Descolguei a roupa de todos os sitios posibles. Sentinme mal por toda a xente que deixaba atrás, sobre todo ela. Queríalle preguntar algo desde había tempo pero aínda non estaba seguro, desexaba preguntarllo, ter valor, pero non era capaz. Collín o bus, un bus vello e destartalado. Ela xa debeu ler a nota que lle deixara porque foi correndo detrás do bus ata a seguinte parada. Saín, pero non sabía que dicir nese momento. Paseamos calados, coma nun enterro, pola rúa, chegamos ata o parque. Estaba baleiro, sentamos na nosa árbore favorita, a brétema de silencio disipouse. Por fin ía botalo fóra:
-Ánxela,  eu… síntoo moito…
De repente algo me interrompeu, estaban chamando por min.  Despértome, non mo cría, todo fora un soño, pero… parecía  tan real…

Entón vina, era ela desde a súa casa. Dicíame “Eu tamén o sinto”.


GABRIEL E A XEMA DO DRAGÓN
Mauro Sotelo

A Gabriel, con 10 anos, encantáballe ler e xogar cos seus amigos.  Xogando no parque con Raúl e David, unha vella díxolles algo sobre unha tal xema do dragón ou algo así. Non podían coas ganas de descubrir exactamente que era e onde se encontraba… había miles de historias sobre ela e tamén tropecentas situacións da cova, pero todas resultaban ser de Cangas, nunha cova secreta á que se accedía dende unha fábrica en ruínas. Entrábase por unha trampiña que había no chan.
Unha vez alí buscaron a trampiña que estaba debaixo duns cascallos e pasaron. Viron un escrito nunha pedra:

"Para encontrar a Xema supera catro probas”.

Abriron unha porta e ao entrar pechouse rapidamente.
Tiñan que pasar en bicis un camiño de obstáculos mortais, como saltar un foso con crocodilos ou pasar entre troncos que ían de lado a lado.
Subíronse ás bicicletas e vertixinosamente superaron todos os obstáculos. Accederon á seguinte sala:
-A ver que nos espera agora- dixo Gabriel.
Había tres botellas e unha nota: escollede unha delas. Unha tiña veleno, outra gasolina e a outra lixivia.
Escolleron a do veleno e a metérona na bolsa; avanzaron ata a seguinte sala que estaba baleira. Pisaron unha baldosa e saíron espadas do teito e agullas do chan. Pasiño a pasiño pasaron esta proba. Para o último desafío  había unha consola. Tiñan que pasar a fase nun máximo de tres intentos.
David que xogaba moito ás consolas, pasouna á primeira.
Abriron a porta e entraron na última sala. O único que había era unha enorme pedra cun cartel: “Aquí está a xema”.
Raúl meteu a man e… sacou un papel no que poñía:

Inocentes!!! Todo é unha broma. Saúdos, Ramona, a vella do parque.”


ALEGRÍA DA BONECA RAQUEL
Eloy Domínguez


Era unha mañá alegre de verán e eu estaba vendo a televisión, pero interrompéronme cando ía empezar “Alegría de bonecas”, o meu programa favorito. Meus pais dicíanme que como seguise mirando tanto a tele o meu programa favorito ía pasar a chamarse “Alegría da boneca Raquel”. Dicíanmo porque eu chámome Raquel e só me gustaba ver a tele, nin xogar, nin nada. Pasei todo, todo o día vendo a televisión, e a miña vista xa estaba cansa, e fun durmir, pero os meus pais dixeron que tiña que cear. Retranca!, non me gustaba, non me gustaba nada a cea que me daban: coliflor con revolto de espinacas. Fixen que me doía a barriga e funme para cama. Á mañá seguinte a miña cama e as paredes da habitación estaban rosas, coma en “Alegría de bonecas”. Cría  que estaba soñando e me peguei a min mesma. Funme almorzar e os meus pais non estaban, e había unha mesa elegante con espaguetes. Todo iso era moi raro, o cambio de habitación, o almorzo…
Despois fun á sala e tamén estaba todo rosa. Entón pensei que estaban preparándome unha sorpresa. Estiven alí unha hora e escoitei uns pasos que cría que era a miña nai. Pero non, era algo máis pequeno. Cando o que se achegaba xa estaba preto pensei que era o meu gato, e levei un susto, porque era a miña boneca preferida de “Alegría de bonecas”. Estaba pensando en que esa boneca ía ser para min, pero ela levoume a un salón, no que me ensinou aos meus meus pais, no seu salón, a través dunha pantalla de cristal que eu non podía traspasar.

martes, 30 de maio de 2017

A adaptación das plantas

Nesta actividade recibimos unha charla na clase sobre a adaptación das plantas. Días máis tarde, visitamos o espazo natural do lago de Castiñeiras, onde nos ensinaron as distintas árbores alí existentes e nos explicaron algunhas das súas principais características.
Tamén houbo tempo para divertirnos e xogar.
Para ver as fotos, clic na imaxe:



xoves, 25 de maio de 2017

mércores, 17 de maio de 2017

As emocións, presentación de Manuel

Presentación oral de Manuel Álvarez: as emocións







 

Quen segue?

A galiña azul é un precioso libro infantil de Carlos Casares, autor homenaxeado este ano no Día das Letras Galegas. Son cinco contos escritos en formato de carta que o autor escribe a unha nena. Foi gañador da primeira edición do Concurso de Contos infantís da Asociación O Facho, da Coruña, e publicada no ano 1968.

Na clase, a partir do inicio dalgún conto, démoslle continuación. Podedes ler o resultado:



O PEIXE DA FONTE DO XARDÍN
"Onte morreu un peixe. Era un peixe azul e vermello. Apareceu flotando no estanque da fonte do xardín. O garda colleuno e levouno a enterrar. ¡Pobre peixe!
Unha señora que vende laranxas, pavías, ameixas e mazás, dicía:
–Foi un neno que lle pegou cun pau.
O garda, que ten uns bigotes moi grandes, mirou para os nenos e preguntou:" ...


Óscar Loureiro

Quen lle deu cun pau ao peixe azul e vermello?
Todos os nenos gritaron a coro
–Eu non fun!
O garda mirounos coma un monstro, e todos os nenos pequenos empezaron a rir. Os maiores tamén.
–Isto é serio! Quen lle quitou a vida?
Os nenos calaron de súpeto.
Entón, o peixe morto levantouse e gritou!
–Ola, nenos! Que é o que fixechedes na miña ausencia?
En verdade, o peixe estaba namorado da lúa e estivo dou días enteiros soñando con ela.
–Por que me mirades así? Estaba durmindo!


Diana Villar
- Quen lle deu cun pau ao peixe?
- Eu non fun!!!- dixeron a coro.
O garda, enfadado, díxolle a señora:
- Os nenos din que non foron.
- Os nenos son uns mentireiros!!! Claro que foron eles!!! –contestoulle.
O garda, volveu xunta aos nenos, e dixo:
- A ver, nenos, quen matou ao peixe?!?!
- Eu non fun!!!- responderon de novo.
O garda, todo canso, pensou: “Hai que facer un trato".
Entón volveu, e díxolles:
- Se me decides quen foi, lévovos ao Burger King.
- Fun eu, fun eu!!!- responderon todos.
O garda, todo alucinado, pensou: “Mellor non quero saber quen matou ao peixe” e dixo:
- Vale, xa vos levarei cando teña tempo!!!–dixo, sabendo que el nunca tiña tempo.

Lidia Curra
-Quen matou o peixe?
-Que peixe?-dixo un neno.
-O peixe azul e vermello respondeu o garda.
-Non sabemos, nós non fomos-contestaron os nenos.
-Estades seguros?
- Si!!!. Foi o carniceiro.
E preguntoulle o garda:
-Fuches ti quen matou o peixe?
-Que peixe?-preguntou o carniceiro.
- O peixe azul e vermello.
- Non, eu non fun, foi a nai do  bebé.
O garda foi ver a nai do bebé e díxolle.
-Fuches ti quen matou o peixe?
- Que peixe?-preguntou a nai do bebé.
-O azul e vermello.
-Non, eu non fun, foi  o bebé.
-O bebé non puido ser, fuches ti!!!
-Vale, fun eu.
-Pois agora tes que pagar o enterro e o funeral.
A muller quedou coa boca aberta:
- Dende cando hai funerais para peixes?- díxolle ao garda.
-Ti non sabes que ese peixe era sobriño da sardiña do entroido?
A muller quedou apenada, non sabía nada.


-So quería darlle de comer ao meu filliño -dixo a muller.



A FORMIGA ESQUIADORA
"Hoxe acordeime do Leoncio e quixera saber o idioma que inventou, o “papapío”, para poder falar cunha formiga que coñecín.
Resulta que esta mañá apareceron formigas no cuarto rosa da miña casa.
Viñan do formigueiro, que esta abaixo no patio. Entraban pola ventá e pasaban polo cuarto rosa para ir buscar azucre á cociña.
O meu pai, que sente un gran cariño polos bichos, andou mirando a caravana cunha lupa e descubriu unha formiga camiñando fóra da fila. Xa sabes que as formigas van sempre en caravana e en fila india." ...

Manu Álvarez
E colocou a formiga na fila e eu díxenlle que facía e el respondeume que sempre ían en fila india, para poder coller a súa comida. E tamén me dixo que podían co seu peso cen veces.
Eu non sabía nada de iso, e pareceume moi interesante, creo que agora a min tamén me encantan as formigas. O meu pai tamén me contou outra cousa moi interesante sobre as formigas: é un dos insectos máis fortes do mundo.
O meu pai díxome que ían buscar o azucre, encántalles o azucre, é o seu alimento favorito desde sempre. Pero tiñamos un gran problema: o meu irmán aplastaba todo o que vía.

Pero despois eu expliqueille o que me dixo o meu pai, e agora encántanlle as formigas.


Daniel Cancelas
E o meu pai non soportou que unha formiga non fose  na fila. Intentou colocala pero a formiga volvía irse da caravana. E o meu pai seguía, pero por moito que fixera ela volvía a irse.
Ata que uns minutos despois pensou que podía falar o idioma que inventou o Leoncio, o “papapío”.
Dicía cousas pero por moito que dixese dicíao mal. O malo era que todas as formigas adiantábana.
Meu pai seguiu falando pero falaba mal. Non acertaba ningunha palabra.
Despois acertou unha palabra e conseguiu que volvese a caravana e todas as formigas tiveron que seguir o seu ritmo.
Colleu un montón de azucre cada unha e volveron todas xuntas ao formigueiro.


A GALIÑA AZUL
"Estes días anda o pobo un pouco alborotado. Acórdaste dun rapaz que se chama Lorenzo e que andaba sempre na compaña dun can pequeniño de rabo zuro? Pois Lorenzo ten unha galiña azul con cinco plumas vermellas na á dereita.
É unha galiña moi bonita e moi rara. Pon ovos de colores. Xa puxo dous marelos, un rosa e tres verdemar. Ademais non di cacaracá como as outras galiñas, senón que di cococrocó. E isto ten preocupadas as autoridades." ...

Celia Álvarez
Os granxeiros, tamén preocupados, chamaron a un especialista en galiñas.
O especialista díxolles que era o primeiro caso que vira dese tipo, pero deulle unha comida especial.
Pasado un tempo o problema non daba pasado,así que volveron a chamalo, e o especialista deulle un millo especial. O millo, en vez de curala, empeorábaa.
As patas comezaron a poñerse moradas; os granxeiros, desesperados, dixéronlle á prensa que anunciaran:
‘BÚSCASE DOUTOR DE GALIÑAS RARAS’
Un señor alto e flaco, cunha barba gris e larga, túnica escura, chamou á porta uns días despois.
Ao granxeiro ao velo pareceulle un mago, e así era.
O mago díxolles que non se preocuparan, el arranxaría todo.
O bruxo foi ver a galiña e despois dun tempo de observación o feiticeiro foi dicirlles aos donos do animal que non había remedio pero que os ovos eran comestible e podían vendelos, e ademais a moi altos prezos, porque eran especiais, eran...MÁXICOS.

xoves, 4 de maio de 2017

La radio: medio de comunicación

Escucha atentamente los siguientes audios, programas emitidos en Radio 5. Completa, a continuación, la ficha entregada en clase.