luns, 16 de outubro de 2017

Reto nº 2: Na busca dun autor

O segundo conto do libro de Chris Priestly titúlase La no-puerta, e trata de espiritismo e mediums.
O espiritismo estivo de moda a principios do século XX. O famoso mago Harry Houdini non cría nos mediums e facía todo o posible por descubrir os seus trucos e desenmascaralos. 
Houdini era moi amigo dun famoso escritor que si cría neste mundo de espíritos. Este escritor foi o creador do máis famoso detective da Literatura Universal.
O reto de hoxe é moi fácil:
1. Como se chama este autor?
2. Quen é este famoso detective?
3. Escribe o título do primeiro libro no que aparece este famoso detective. 
Veña, a investigar!

Solución ao reto nº 1: árbores

Acabado o prazo de tempo, publicamos a solución a ese reto:
nº 1: baobab
nº 2: sequoia
nº 3: drago
nº 4: banyan

Só queda dar os parabéns ás alumnas e alumnos que acertaron:
6ºA: Ibrahim, Sara, Víctor, Aroa, Sabela
6ºB: Navia, Andrés, Samuel  

mércores, 4 de outubro de 2017

Gran reto nº 1: árbores

Xa sabedes que este curso estamos lendo o libro de Chris Priestly Cuentos de terror de los objetos malditos. Nel as árbores teñen moita importancia, sobre todo no primeiro capítulo, Prohibido trepar, onde un vello olmo consigue poñernos os pelos de punta.

Neste reto queremos poñer a proba o que sabedes de árbores. Podedes identificar estas?

1. É unha árbore tropical, típica de África, tamén lle chaman a árbore da vida, a árbore máxica ou a árbore prantada ao revés. pode chegar a medir 30 m.


2. Son as árbores máis grandes do noso planeta, poden alcanzar ata 80 metros  e incluso poden atravesalos unha estrada. Crecen en Estados Unidos. 

3. É unha árbore subtropical típica das Illas Canarias, e que debe o seu nome a un ser fantástico.



4. Son árbores orixinarias de Asia. Teñen as raíces aéreas, que crecen hacia abaixo.

Veña, a investigar un pouco. Esperamos as vosas respostas.

martes, 26 de setembro de 2017

¿Qué son las no puertas?

El tercer capítulo del libro "Cuentos de terror de los objetos malditos", de Chris Priestley, lleva por título "La no puerta". Como actividad previa a su lectura en clase, creamos textos descriptivos sobre las no puertas.
Estos son algunos ejemplos:

 
LAS NO PUERTAS
Las no puertas son puertas que son secretas, y que algunas personas no tienen, y otras sí pueden verlas.
Una no puerta es del color de los ojos de cada persona, la mía es de color verde tirando a marrón; otra cosa sobre las no puertas es que cada una es de distinto tamaño, la mía mide 10 centímetros más que yo, el marco de la no puerta es de tu color favorito. La mía es de color amarillo; la cosa que más me gusta de la no puerta es que solo tú puedes ver tu propia no puerta, los demás no podrán ver la tuya. Las no puertas es el lugar donde se almacenan todos tu pensamientos y secretos, así nadie los podrá descubrir nunca, pero recomiendo no guardar muchos pensamientos.


Manuel Álvarez 

LAS NO PUERTAS
Las “no puertas” son puertas que te llevan siempre al mismo lugar. Suelen aparecer cuando estás dentro de una habitación y, por algún motivo, no puedes salir, así que cuando intentes salir volverás a estar dentro de la habitación, y no podrás salir ni nada podrá entrar.

Solo hay dos formas de que desaparezca la “no puerta” y son que la “no puerta” desaparezca por su propia cuenta; o encontrando la llave de oro, que hace que la “no puerta” desaparezca y no vuelva a aparecer jamás. Las “no puertas” pueden estar ahí horas, días y raramente semanas.

Nunca aparecen en una entrada de una casa, de una cocina, de un baño o de un sitio donde puedas acceder al exterior, y suelen aparecer en las habitaciónes de niños y niñas.


Nerea Fernández

LAS NO PUERTAS

Abrimos puertas al mundo para conocer a gente nueva, aún siendo diferentes. Abrimos puertas a un futuro al esforzarnos y superarnos cada día. Pero hay unas puertas que solo las custodian los que no se esfuerzan, no luchan por sus derechos… las no puertas.
Cada día abrimos una puerta que conduce a algún sitio, pero las no puertas solo conducen a la soledad. El tamaño de la no puerta depende del fallo que cometas. Si no eres solidario, la no puerta será enorme; en cambio, si te equivocas e intentas solucionarlo, la no puerta será pequeña. Las puertas tienen colores vivos y alegres, pero las no puertas son de color negro azabache y no se ve lo que hay al otro lado.
Están construidas de metal oxidado y viejo y son frías como los malos sentimientos de sus dueños. Hay varios trucos para intercambiar las no puertas por puertas normales y corrientes, como por ejemplo, ayudar a tus compañeros, comportarse bien, obedecer, trabajar, esforzarse cada día, no ser egoístas, tener una buena rutina de trabajo y, sobre todo, hacer sentir bien a todo el que te rodea. Así las no puertas nunca más se abrirán. Entre todos cerraremos muchas no puertas oscuras y abriremos puertas de todos los colores del arco iris.

Óscar Loureiro

martes, 12 de setembro de 2017

LIM: Contos para o tempo de ler

Este LIM está composto por actividades para realizar antes da lectura do libro que leremos en clase (o  seu título teredes que descubrilo).

Adiántovos que son varios contos que, de seguro, vos poñerán a carne de galiña.

Facede clic sobre esta imaxe para acceder ao LIM:


AH!!! Feliz inicio de curso.

sábado, 24 de xuño de 2017

Feliz verán!!

Finalizamos este curso coa publicación desta película creada e protagonizada por Antón, Celia, Sabela e Daniel.
De seguro que vos gustará.
Felices vacacións a todos e a todas.
Ata o próximo curso.


mércores, 21 de xuño de 2017

Xornada de convivencia co CEIP Escultor Acuña

Hoxe achegáronse en barco os compañeiros de 3º ciclo do CEIP Escultor Acuña cos que mantivemos un intercambio de cartas durante o curso.
Fumos ata a praia de Rodeira, onde compartimos xogos, charla, experiencias, baño...
En fin, pasámolo ben e desexamos poder continuar con esta actividade o curso próximo.
E vós, que pensades?





mércores, 14 de xuño de 2017

Relación epistolar

Durante este curso, e como actividade promovida desde o ENLD para o uso e promoción da lingua galega, o alumnado de 5º e 6º mantivo unha comunicación mediante carta co alumnado dos mesmos cursos do CEIP Escultor Acuña, de Vigo.
Hoxe quedamos moi contentos porque recibimos a segunda tanda de cartas, en resposta ás enviadas anteriormente por nós.
Que tal vos resultou esta experiencia?


E para o día 21, mércores, SORPRESA: Poderedes coñecer en persoa aos vosos amigos e amigas, pois ese día veñen facernos unha visita!!!

mércores, 31 de maio de 2017

V Certame de Relatos Curtos

Os relatos de Aroa, Mauro e Eloy foron seleccionados polo xurado como finalistas no V Certame de Relatos Curtos, organizado pola FANPA. Xunto con eles tres, tamén resultou finalista Eva Abal, de 6º curso.
Dos 804 obras presentadas, 495 pertencían á categoría de Primaria.



Estes son os seus relatos:


ELA
Aroa Casás


Esa noite a lúa recordaba un diamante nun océano de luces. Ela estaba tan fermosa coma sempre. Vivía na casa do lado, eu coñecíaa desde os tres anos pero nunca cansei de ver o seu sorriso. E pode que aquela fose a última vez. Levaba tempo planeando marchar da cidade, pero non estaba de todo convencido. Funme deitar. Estaba canso, pode que ata extenuado. Por iso non me din conta cando ela foi a ventá para ver coma eu me ía. O corazón latíame con moita intensidade pola mañá, hoxe era o día. Descolguei a roupa de todos os sitios posibles. Sentinme mal por toda a xente que deixaba atrás, sobre todo ela. Queríalle preguntar algo desde había tempo pero aínda non estaba seguro, desexaba preguntarllo, ter valor, pero non era capaz. Collín o bus, un bus vello e destartalado. Ela xa debeu ler a nota que lle deixara porque foi correndo detrás do bus ata a seguinte parada. Saín, pero non sabía que dicir nese momento. Paseamos calados, coma nun enterro, pola rúa, chegamos ata o parque. Estaba baleiro, sentamos na nosa árbore favorita, a brétema de silencio disipouse. Por fin ía botalo fóra:
-Ánxela,  eu… síntoo moito…
De repente algo me interrompeu, estaban chamando por min.  Despértome, non mo cría, todo fora un soño, pero… parecía  tan real…

Entón vina, era ela desde a súa casa. Dicíame “Eu tamén o sinto”.


GABRIEL E A XEMA DO DRAGÓN
Mauro Sotelo

A Gabriel, con 10 anos, encantáballe ler e xogar cos seus amigos.  Xogando no parque con Raúl e David, unha vella díxolles algo sobre unha tal xema do dragón ou algo así. Non podían coas ganas de descubrir exactamente que era e onde se encontraba… había miles de historias sobre ela e tamén tropecentas situacións da cova, pero todas resultaban ser de Cangas, nunha cova secreta á que se accedía dende unha fábrica en ruínas. Entrábase por unha trampiña que había no chan.
Unha vez alí buscaron a trampiña que estaba debaixo duns cascallos e pasaron. Viron un escrito nunha pedra:

"Para encontrar a Xema supera catro probas”.

Abriron unha porta e ao entrar pechouse rapidamente.
Tiñan que pasar en bicis un camiño de obstáculos mortais, como saltar un foso con crocodilos ou pasar entre troncos que ían de lado a lado.
Subíronse ás bicicletas e vertixinosamente superaron todos os obstáculos. Accederon á seguinte sala:
-A ver que nos espera agora- dixo Gabriel.
Había tres botellas e unha nota: escollede unha delas. Unha tiña veleno, outra gasolina e a outra lixivia.
Escolleron a do veleno e a metérona na bolsa; avanzaron ata a seguinte sala que estaba baleira. Pisaron unha baldosa e saíron espadas do teito e agullas do chan. Pasiño a pasiño pasaron esta proba. Para o último desafío  había unha consola. Tiñan que pasar a fase nun máximo de tres intentos.
David que xogaba moito ás consolas, pasouna á primeira.
Abriron a porta e entraron na última sala. O único que había era unha enorme pedra cun cartel: “Aquí está a xema”.
Raúl meteu a man e… sacou un papel no que poñía:

Inocentes!!! Todo é unha broma. Saúdos, Ramona, a vella do parque.”


ALEGRÍA DA BONECA RAQUEL
Eloy Domínguez


Era unha mañá alegre de verán e eu estaba vendo a televisión, pero interrompéronme cando ía empezar “Alegría de bonecas”, o meu programa favorito. Meus pais dicíanme que como seguise mirando tanto a tele o meu programa favorito ía pasar a chamarse “Alegría da boneca Raquel”. Dicíanmo porque eu chámome Raquel e só me gustaba ver a tele, nin xogar, nin nada. Pasei todo, todo o día vendo a televisión, e a miña vista xa estaba cansa, e fun durmir, pero os meus pais dixeron que tiña que cear. Retranca!, non me gustaba, non me gustaba nada a cea que me daban: coliflor con revolto de espinacas. Fixen que me doía a barriga e funme para cama. Á mañá seguinte a miña cama e as paredes da habitación estaban rosas, coma en “Alegría de bonecas”. Cría  que estaba soñando e me peguei a min mesma. Funme almorzar e os meus pais non estaban, e había unha mesa elegante con espaguetes. Todo iso era moi raro, o cambio de habitación, o almorzo…
Despois fun á sala e tamén estaba todo rosa. Entón pensei que estaban preparándome unha sorpresa. Estiven alí unha hora e escoitei uns pasos que cría que era a miña nai. Pero non, era algo máis pequeno. Cando o que se achegaba xa estaba preto pensei que era o meu gato, e levei un susto, porque era a miña boneca preferida de “Alegría de bonecas”. Estaba pensando en que esa boneca ía ser para min, pero ela levoume a un salón, no que me ensinou aos meus meus pais, no seu salón, a través dunha pantalla de cristal que eu non podía traspasar.

martes, 30 de maio de 2017

A adaptación das plantas

Nesta actividade recibimos unha charla na clase sobre a adaptación das plantas. Días máis tarde, visitamos o espazo natural do lago de Castiñeiras, onde nos ensinaron as distintas árbores alí existentes e nos explicaron algunhas das súas principais características.
Tamén houbo tempo para divertirnos e xogar.
Para ver as fotos, clic na imaxe: